 |
 |
 |
 |
Upadek i wzlot |  |
| Pod żaluzjami powiek Niechciana prawda krzyczy Pustka wyżłobiona w głowie Palącą strugą goryczy Te same oczy, człowiek Spychają Cię do przepaści I spadasz w dół z ołowiem Gorzkiej rzeczywistości Lecąc próbujesz skrzydłami Chociaż ratować swe Ego Lecz pióra nasiąknięte łzami Nie mogą Ci dać nawet tego Gdzie jesteś? Ja tam dotrę Ogrzeję zmarzniętą Duszę I skrzydła od łez mokre Do wzlotu Ci osuszę. |
||
 |
E. J. |  |