Praskie Kupidyny

Zacni mieszczanie nie gorszą się wcale
i świętym oburzeniem nikt się nie unosi,
że na Mostowej Wieży pachoł jakiś sprośny
kieckę dziewczynie podnosi.
A tuż obok wejścia do Tynskeho Chrama
Ziemia się między dziewczęce wkręca (sic!) kolana.

Ech, druhu Breugnonie! Tu cię, tu cię trzeba;
do tych kaczek dzikich - podlałbyś je winem,
do tych kiecek, do kolan - podszczypałbyś krzynę...

Marchołt chyba w tym mieście trochę poharcował:
cztery razy cesarza Karola ożenił,
a pod mostem Brunświka i lwa zaczarował.
Teraz leży cesarz między niewiastami
i modli się o zgodę pomiędzy żonami.

Brunświk miał swoją słodką Dulcyneję,
a cesarz Blankę - niezgorszą heterę.
Brunświk przez ukochaną w pustynię wędrował,
a cesarz się przed żoną w zamku swoim chował.
Aliści się na sposób białogłowa wzięła i swego dopięła. Nie pomogły fosy, mury ani warta-
baba z mieczem w ręku, to gorsze od czarta!
Boć się przebrała onaż i w szranki stanęła,
ubiła jednego nim przebranie zdjęła.
Cesarz rychło w woju poznał żonę swoję,
po czym do sypialni otwarł jej podwoje.

Takiż tedy moral z opisania tego
dla wędrowca wszelakiego:
czyliś jest szlachcicem czy też mieszczaninem,
w Pradze nie ustrzeżesz się przed Kupidynem!

Maria


Maria w kuchni układa talerze,
przez drzwi słyszę fajansów gwar srogi,
a gdy kurze ściera w przedpokoju,
to stłumione westchnienia podłogi.

Maria nuci coś sobie w łazience,
może dodać chce sobie otuchy
gdy rozwiesza zmoknięte stadko
białych mewek dziecięce pieluchy.

Czasem zrzędzi, uśmiecha się czasem,
tak jak dzieje się to w wielu domach.
Gdzież mieszkałbym ze swą samotnością?
A gdzie ona, Maria - moja żona?

Lecz naprawdę Marii wcale nie ma,
jestem tylko ja lecz nieżonaty.
A w mym domu zamieszkują ze mną
moje ksiażki, Lary i Penaty.

Myślałem, że cię znam


Myślałem, że już znam cię całą,
żeś jest odkrytą moją gwiazdą,
albo zieloną wyspą małą
znajomą jak rodzinne miasto.

Myślałem, żeś jest jak poemat,
w którego strofy wracam znane
lub ulubiony z Bacha temat,
albo jak słońca wschód nad ranem.

Znałem wszak zapach twoich włosów
i oczu kolor świtem płowym
lub fioletowym zmierzchem wrzosów
kiedy złączone blisko głowy.

Znałem w mej dłoni ciepło twojej,
twe odpowiedzi, twe pytania.
Wiedziałem, żeś jest mym spokojem,
jak wierzba, co się rzece kłania.

Umiałem całą cię na pamięć
przez wszystkie zmienne pory roku:
zimą mi byłaś niby zamieć,
wiosną płynący lód w potoku.

W lecie mi byłaś piasku złotem
przesypującym się w mych dłoniach,
albo jaskółki czarnej lotem.
Jesienią mgłami gdzieś na błoniach.

Myślałem, żeś mi jest tak znana
jak w twoich oczach me odbicie,
jak karta wciaż nie zapisana,
na której sam twe spiszę życie.

I nim pomyślisz, żeby odejść,
już będę wiedział - tak myślałem-
i pierwszy oczy zmrożę chłodem.
Dziś wiem, że wcale cię nie znałem.

Calvados


Popijam Calvados,
a drzwi do kuchni otwarte co wieczór,
bo zapach parzonej "La maison du cafe"
może nim przyjdziesz pod ciepły abażur
wraz z wonią twych perfum wyprzedzą znów cię.

Miłość jak ptaka spłoszyłem w tym liście,
z miłością uciekła spłoszona nadzieja.
Czyje do kogo więc ma być to przyjście,
gdy list tak tlumaczył, że ja to nie ja?

Popijam Calvados,
a sprzęty i ściany i wszystko tak obce-
nieważne, że może czasami nie sam.
Z radia tęsknota za słynnym prochowcem;
gdzie New York, gdzie Kraków, gdzie ty wśród tych ścian?

Ktoś może pozdrowi cię wkrótce ode mnie,
bo właśnie na Plantach ktoś spotkał mnie wczoraj.
Na Plantach jest teraz, wiesz, tak przedwiosennie;
gołębie gruchają, jakby ktoś grał chorał.

Popijam Calvados,
a drzewo za oknem otula się zmrokiem
i razem z ptakami pogrąża się w snach.
Z windy ktoś wysiadł i stanął przed progiem,
nie moim, choć czekam w otwartych już drzwiach.

Calvados sie kończy,
ostatni papieros dopala się razem z kolejnym wieczorem.
Po ilu wieczorach, po ilu dopiero
straconą mą wyspę odkryję nie w porę?

Popijam Calvados...

W PÓŁ DROGI

Żonie - po latach

Spod przymkniętych ociężałych powiek
Twój zmęczony spotykam wzrok;
coś usiadło na Twych oczach ołowiem,
w naszym domu coraz większy zmrok.
Nie te same są już Twoje dłonie,
śmiech nie czai się w kącikach ust,
biały włos już spotykam na skroni,
coraz więcej na czole Twym bruzd.

Ale przecież jeszcze dostrzegam
posród śladów przemijań złudnych
moją dawną Królowę Śniegu,
moją Wenus letnich popołudni.
Jeszcze widzę Twój portret z książką
pod brązowym lampy abażurem
w jasnym koku upiętym wstążką,
rozświetlony jesiennym wieczorem.

Dawno znikłaś gdzieś Śniegu Królowo,
popołudnia letniego żar zbladł.
Jesteś teraz jak sierpniowy owoc,
co dojrzewa gdy opadł już kwiat.
Twoje ręce, które były kołyską
naszych dzieci - już nie chcą mych rąk
i Twe oczy już się nie zachłysną
naszych nocnych tajemnic grą.

Ale jeszcze potrafię uwierzyć
w niespełnione Twe obietnice,
że nie wszystko zdążyliśmy przeżyć,
że się znów kiedyś Tobą zachwycę.
Że przypomnisz słowo dziś zagubione
w codzienności jakże szarej wirze,
słowo "zawsze" niegdyś rzucone,
dziś, gdy "zawsze" jest już znacznie bliżej...

T O R E R O


On kocha ją, on kocha ją
ale czy pragnie, czy pożąda?
On kocha ją, on kocha ją
Gdy tysiąc oczu nań spogląda.
On kocha ją, on kocha ją
ale czy pragnie tak do końca?
On kocha ją, on kocha ją
zawsze w popołudniowych słońcach.

Ona wpierw lekko rozpostarta
na nisko pochylonych rogach
potem brzemienna ostrym bólem
na chwiejnie stąpających nogach.
Kopyta wryte w piach areny
Już gotujące się do skoku.
On wie: uderzyć musi z góry,
on wie: nie wolno nigdy z boku!

On kocha ją, on kocha ją
lecz czy pożada jej, czy pragnie?
On kocha ją, on kocha ją
lecz co w swym sercu skrywa na dnie?
On kocha ją, on kocha ją-
uczucie wielkie, nieodparte,
on kocha ją, on kocha ją-
groźną i piękną La Muerte.

O, La Muerte, mroczna, słodka,
jeśli go weźmiesz w swe ramiona
w niedzielne jasne popołudnie,
publiczność będzie zawiedziona.
O, La Muerte, La Muerte,
niechże cię dzisiaj inni zajmą,
a jemu daj zamiast spełnienia,
na pocieszenie tryumf daj mu!
Niechże cię jeszcze dalej kocha,
choć nie pożąda cię, nie pragnie.
Wiesz przecież: na arenie nigdy
żadna kurtyna nie opadnie.
Więc zanim słońce się pochyli,
nim zacznie wczesny zmierzch zapadać
niech bezwzajemne to spełnienie
zastąpi krótka estocada.
W popołudniowym tym spektaklu
tylko was dwoje bohaterów.
Ole, Muerte! - tak on woła-
a tlumu wrzask: ole, torero!

Lecz kiedy wreszcie się przydarzy
coś, czego nie da się naprawić,
nikt się nie dowie nigdy czy to,
to była miłość czy nienawiść.