Kroczę ciemną doliną

Kroczę ciemną doliną
Cienie minionych dni
Bezszelestnie przemykają
Ich skostniałe dłonie
Drapią i napierają

Nadchodzą wspomnienia
Uparcie kruszą mury
Które z mozołem wzniosłem
Nie umiem ich powstrzymać

Z mroku wyłaniasz się Ty
Widzę Twoje zatroskane oczy
I znów czuję
Choć miałem być kamieniem

Wznoszę miecz
By zabić Cię w sobie
Nie umiem zadać ciosu
Wolę przebić nim siebie

Oddalasz się znikasz
I znów chłodna ciemność
Otula mnie zewsząd
Noc we mnie trwa
I zawsze już trwać będzie

Jasność

Nadszedł dzień z dawna czekany
Rozstępują się chmur czarnych bałwany
Pierwsze promienie na twarz mą padają
Mroczny całun na wskroś przebijają

Czas najwyższy opuścić ciemności
Odnaleźć do świata krzynę miłości
Rozpostrzec skrzydła dotąd skurczone
Zrzucić kajdany znienawidzone

Demony słabną w blasku dania
Nadchodzi koniec ich władania
Staję się panem siebie samego
Nie ulęknę się zła już żadnego