Kim jesteś, Poezjo?
Powiedz, kim jesteś, Poezjo,
Że muszę śpiewać te strofy,
Patrzeć gdzieś w głębię otchłani,
Znosić ulotnych muz fochy.
Tyś biblijną z nieba manną,
Łezką, co kręci się w oku,
Topioną w rzece Marzanną
I popiołem dnia o zmroku.
Powiedz, kim jesteś, Poezjo.
Słowa układasz w bukiety,
Każesz mi patrzeć na gwiazdy
I spać nie dajesz, niestety.
Jesteś uśmiechem dziewczyny
Czy blaskiem oczu staruszki,
Zmartwychwstaniem oziminy,
Głosem zzaświatów w Zaduszki?
Powiedz, kim jesteś, Poezjo.
Wiosennym słońcem poranków,
Ognikiem światła w tunelu,
Uniesieniami kochanków?
Jesteś kolorami tęczy,
Drogowskazem na rozdrożach,
Misternym wzorem pajęczyn,
Zapachem chleba i zboża.
Powiedz, kim jesteś, Poezjo.
Czemu dotykasz mą duszę?
Albo nie, nie mów — wystarczy,
Że tyle dajesz mi wzruszeń.