Uwertura do mojej Muzy
Ukryta pod kołderką śniegu
Przed mrozem świata w białej bieli,
Już nie zatrzyma życia biegu,
Już się z niczego nie wybieli.
Już nie zachwyci pięknem ciała
Ani sportową też kondycją,
Chociażby może bardzo chciała
Z przemijania zerwać tradycją.
Może ma więcej intelektu
I chyba więcej wrażliwości.
Nie robi niczego dla efektu,
Choć nie brakuje jej dzikości.
Już chcieli z nią na emeryturę,
A ona kwitnącą ma buzię.
I na tym kończę uwerturę
O mojej poezji – Muzie.