Poezja

Czerwony Kapturek

Jedni lubią Harry’ego Pottera,
inni Sierotkę od Krasnoludków,
a ja szaleję wręcz za bajką
„O Wilku i Czerwonym Kapturku”.

I jak tylko o bajce tej pomyślę,
to zaraz nurtuje mnie pytań kilka:
„Jak się to stało?” i „Jaka jest prawda
o tym schrupaniu Kapturka przez Wilka?”

Jest wiele poszlak wskazujących na to,
że w czasie pierwszego spotkania
nie doszło pomiędzy Kapturkiem i Wilkiem
do żadnego większego chrupania.

Podobno na pytanie Wilka:
„Ej, to ty? Kapturek Czerwony?” —
miało odrzec „niewinne” dziewczę:
„Nie widzisz, baranie?! Mam kaptur zielony!”

Musiało to zaskoczyć Wilka,
bo nie wierząc własnym uszom,
pobiegł do domu jak oparzony
poczytać raz jeszcze w scenariuszu.

„Przepraszam, Czerwony Kapturek?” —
dnia następnego znów padło pytanie.
„Nie, słodki Wilku, jak sam widzisz,
pomarańczowe jest moje ubranie”.

Na trzecim spotkaniu nie było pytań,
tylko z tumultem „poleciały piórka”
i skonsumował Wilk zgłodniały
w żółtym kapturze „Czerwonego Kapturka”.

A zamiast morału — moi kochani —
zakończę bajkę poważnym stwierdzeniem:
„Żaden kapturek, bez względu na kolor,
nie jest na 100% zabezpieczeniem!”