Poezja

Spływ

Cywilizacja Ci dokucza?
Masz z dobrobytu bóle głowy?
Ze stresów, kwękań i depresji
wyleczy Cię spływ kajakowy.

Przez pół Europy samolotem
polecieliśmy do Warszawy,
potem pociągiem osobowym
daleko na północ od Mławy.

Ciąg dalszy podróży „wołami”
do jakiejś tam głuchej dziczy,
wraz z kajakami, namiotami
i sprzętem, co trudno go zliczyć.

Namiot rozbiłem nawet szybko
razem z innymi „traperami”,
ale on mały, oj, będzie sztuka
pod tymi się zmieścić płachtami.

Ognisko mi się podobało,
bo poza ochoczym śpiewaniem,
dbając, by w gardle mi nie zaschło,
nie ociągano się z polewaniem.

Nocą nie było już tak wesoło,
komarów jęk przenikał kości.
Marznąc, liczyłem szyszki tyłkiem,
bo materac miał nieszczelności.

Rano łazienka z toaletą,
jezioro, łopatka i krzaki,
mrówki na chlebie, chmurki na niebie
zwiastują początek nowej draki.

Wiosłuję ochoczo, choć leje,
bo wiem, że ten los mój tułaczy
koło południa się odmieni,
gdy zacznę się piwkiem raczyć.

To nic, że mi jakieś tam chaszcze
wciąż drogę w dół rzeki blokują,
sińce i szramy – żaden problem,
jak wrócę, to się wykurują.

I tak spędziłem dób siedem,
wesoło, zdrowo, szczęśliwie,
na łonie kochanej natury,
o chlebie i wódce, i piwie.

Wróciłem cały, choć obolały.
Spływ bardzo mi się spodobał!
Człowiek się zawsze dostosuje,
a w szczególności jego wątroba.