Upadek i wzlot

Pod żaluzjami powiek
Niechciana prawda krzyczy.
Pustka wyżłobiona w głowie
Palącą strugą goryczy.

Te same oczy, człowiek
Spychają Cię do przepaści
I spadasz w dół z ołowiem
Gorzkiej rzeczywistości.

Lecąc, próbujesz skrzydłami
Chociaż ratować swe Ego,
Lecz pióra nasiąknięte łzami
Nie mogą Ci dać nawet tego.

Gdzie jesteś? Ja tam dotrę,
Ogrzeję zmarzniętą Duszę
I skrzydła od łez mokre
Do wzlotu Ci osuszę.