Człowiek

tylko ten moment się liczy,
bo chwilowo jest mi dobrze.
nic nie jest ważne, bo wszystko
odchodzi i wraca jak morze.

na plaży mojego życia,
bez powodu i bez myślenia,
buduję jak zamki na piasku
moje daremne marzenia.

tak jest dobrze, tak jest OK,
wszystko na dobrej drodze.
już słońca nadszedł czas,
ucisk robi miejsce swobodzie.

a człowiek znaczy człowiek,
bo potrafi zapomnieć,
bo nie chce wiedzieć,
bo pożąda i podkrada,
bo ubarwia, jak opowiada.

bo się śmieje,
bo żyje o chlebie…
brak mi Ciebie.

niebo bez chmur się otwarło,
niebieskie jak błękit oceanu.
telefon i czynsz niezapłacone,
to funkcjonuje, bez szpanu.

chciej dzielić ze mną Twój spokój,
choć pożyczony częściowo.
ja nie chcę Twojej miłości,
ja Twoje chcę tylko słowo.

tak jest dobrze, tak jest OK,
wszystko na dobrej drodze.
już słońca nadszedł czas,
szaruga robi miejsce pogodzie.

a człowiek znaczy człowiek,
bo błądzi i nie przestaje walczyć,
bo ma nadzieję, bo kocha,
bo umie współczuć i wybaczyć.

bo się śmieje,
bo żyje o chlebie…
brak mi Ciebie.

och, bo się śmieje,
bo żyje o chlebie…
brak mi Ciebie.

tak jest dobrze, tak jest OK,
wszystko na dobrej drodze.
już słońca nadszedł czas,
szaruga robi miejsce pogodzie.

a człowiek znaczy człowiek,
bo potrafi zapomnieć,
bo nie chce wiedzieć,
bo wierzy i snuje marzenia,
bo szuka oparcia i ukojenia.

bo się śmieje,
bo żyje o chlebie…
brak mi Ciebie.

och, jest dobrze, och, jest OK
i ból rozłożył się równo.
już słońca nadszedł czas,
choć nadal pachnie próżnią.

a człowiek znaczy człowiek,
bo pamięta i nie przestaje walczyć,
bo ma nadzieję, bo kocha,
bo umie współczuć i wybaczyć.

bo się śmieje,
bo żyje o chlebie…
brak mi Ciebie.

och, bo się śmieje,
bo żyje o chlebie…
brak mi Ciebie.

*To moja osobista, polska interpretacja tekstu piosenki „Mensch” Herberta Grönemeyera.